Herkesin icinde sabırlı bir tohum gibi kendi kozasında saklı duran bir aşk yatar, bir gün bir günes parlar, bir yağmur düşer ve tohumun çatlayıp çicekler açtığını, ruhumuzun rengarenk bir agac gibi rüzgarlarla dansettigini görürsünüz. Sonra(...) O rüzgarlarla danseden çiçekler, bazen manasız kaprislerle, yanlış anlamalarla, hoyrat fırtınalarla örselenip, yeniden insan ruhuna dökülür ve bu kez acının tohumları olur aşkın çiçekleri. Zakkum yeşili çiçekler halinde büyüyüp, içinizi yakıp kavurur. Aşka lanet eder, unutmaya çalışır, acıyı öldürebilmek için aşkıda öldürmeye uğraşırsınız. Ve unuttukca bir şeyler eksilir sizden. Acıdan kurtulabilmek için eksilmeye bile razı gelirsiniz(...) zamanla, hayatın geniş bir bahçe olduğunu, yalnızca sevincin yada yalnızca acının çiçeklerini değil, kaçınılmaz olarak hepsini birden içinde barındırdığını, çiçeklerin bir kısmından vazgecmenin bahçenin bütününden vazgeçmek olduğunu anlar, bahçeyi bütünüyle seversiniz... AHMET ALTAN Hikayeyi Gönderen : Cem Sucuoğlu